Προσπάθησα να παρακολουθήσω μία ώρα το αργόμισθο κρατικοδίαιτο κανάλι της Βουλής που μεταδίδει ασχολίαστα την συζήτηση για την ψήφιση του προϋπολογισμού. Την ίδια μετάδοση είχε και η αγνώριστη δημόσια τηλεόραση, ένα πεθαμένο σκύβαλο, σκιά της παλιάς ΝΕΤ και ΕΡΤ που μπορεί να είχε ελαττώματα, μπορεί να ήταν άσωτη σαν τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τα γλέντια του αλλά τουλάχιστον ήταν ζωντανή και τον τελευταίο καιρό προσπαθούσε να αναμορφωθεί.
Μετά τον ξενέρωτο και θλιβερό Κουνέλη, ήρθε η ώρα του επόμενου πρωθυπουργού της Ελλάδος-όπως λένε και όπως νομίζει ο ίδιος-του Αμερικανοτραφή Τσίπρα. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ ήταν σε μια από τις χειρότερες του στιγμές. Αγγαρεία σαν τον στρατό στον οποίο προφανώς από ιδεολογία δεν υπηρέτησε -ουσιαστικά- μιας και την πέρασε ζωή και κότα.
Και μετά ήρθε η ώρα του πολιτικά εμετικού Βενιζέλου. Νομίζω ότι αυτός ο τύπος είναι ίσως αυτή την εποχή ο πιο αποκρουστικός πολιτικός που έχει αναδείξει η πολιτική σκηνή. Συνέχεια φαγωμένος, βουλιμικός, υστερικός, προβλέψιμος, μονότονος, άγευστος, αγενής, “ξεϊγκλωτος” που λένε και στο χωριό μου. Σωστός βάτραχος που βγάζει την πράσινη δηλητηριώδη γλώσσα του και κάνει τον υγιή συνομιλητή του να ξερνά.
Στις 12 τα μεσάνυχτα της 7ης Δεκεμβρίου και οι 300 υπογράφουν και τυπικά το τέλος ενός Έθνους. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα έχουμε συνέχεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου